عشق ، شمشير زندگی

وصيتنامه من ؛

مرا در قبری بگذاريد  از قلبم تنگتر و از رويم گشاده تر...

چشمانم را باز بگذاريد تا همگان بفهمند که هنوز چشم به راهم ...

دهانم را مبنديد ، زيرا که هنوز هزاران بغض ناگفته دارم ...

گوشانم را مسدود نکنيد ، چراکه هنوز يارای شنفتن حرف های سنگين را دارم ...

دستانم را  از کفنم بيرو گذاريد ، که هنوز منتظر دستگيری هستم ...

در آخر کفشهايي برايم مهيا سازيد تا شايد خود بروم ...

          بودنم را هيچ کس باور نداشت

       هيچ کس کاري به کار من نداشت

                           *

       بنويسيد بعد مرگم روي سنگ

           با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ

                           *

     او که خوابيده ست در اين گور سرد

           بودنش را هيچ کس باور نکرد