عشق ، شمشير زندگی

مرگ از زندگي پرسيد :

          چرا همه تو را دوست دارند و از من فراريند ؟

 زندگي گفت :

           چون تو واقعيتي و من .... دروغي بيش نيستم

هميشه براي کسي بخند که مي دوني به خاطر تو شاد ميشه ...

هميشه براي کسي گريه کن که مي دوني وقتي غصه داري و گريه مي کني

                                     براي تو اشک مي ريزه

هميشه براي کسي غمگين باش که مي دوني در غم تو شريکه ...

و ...

                              عاشق کسي باش که تو را دوست داره

هرگز دنبال کسي نگرد که بتواني با او زندگي کني بلکه دنبال کسي باش که نتواني بدون او زندگي کني .

در هر احساسي ، وقتي به احساس خود ايمان داشته باشيم مي توانيم به احساس ديگري نيز اعتماد کنيم .

زندگي و روابط ما بر اساس انتظارات پنهان و نتيجه گيري هاي شخصي ما شکل مي گيرد .   

هي نشين غصه نخور رفته که رفته

                                          اگه دوست داشت نمي رفت اوني که رفته

هي نشين چشم به راه رفته که رفته

                                         اگه عاشق بود نمي رفت اوني کــــه رفته

بي خيالش مگه چند سال تو جووني

                                         بي خيالش مگه چند ســــال تو مي موني

بـي خــيالش اينا رسـمه روزگــــار

                                        هــمشون کار خـــداست حکــــمتي داره

ياد حرفاي قشنگش مي دونم مثل يه داغه

                                        اون دلت خيــلي گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته ديگه رفته ديگه اون دوستت نداره

                                         ديگه دست بردار عزيزم برو سوي عشق تازه

هيچکسي نمي دونه توي دلت چي مي گذره

                                        حرفات اندازه ي کوه پر غروري  خيلي ساده

اون که رفته ديگه رفته ديگه برگشتن نداره

                                        اگه دوست داشت نمي رفت حتي واسه يه لحظه

پروردگارا ؛

به من آرامش ده تا بپذيرم آنچه را که نمي توانم تغيير بدهم ...

دليري ده تا تغيير دهم آنچه را که مي توانم تغيير دهم ...

بينش ده تا تفاوت اين دو را بدانم ...

و مرا فهم ده تا متوقع نباشم که دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار کنند ...

اي کاش در جهان سه چيز وجود نداشت ؛

عشق ... غرور ... دروغ

زيراکه ديگر انسان ها از روي عشق ، مغرور نمي شدند و دروغ نمي گفتند .

پرسيدم از اشک که سرچشمه ات کجاست ؟

ناليد و گفت : سر زکجا « چشمه » از کجاست ؟

لبخند زد ، لب نديده قلبم که پيش عشق ...

هر وقت دم ز خنده زد ، گفت نابجاست !

طبال بزن ، بزن که نابود شدم ...

                                             بر تار غروب زندگي پود شدم ...

عمرم همه رفت خفته در کوره مرگ ...

                                           آتش زده استخوان بي دود شدم ...